Rozdział 16

- No na pewno - prychnąłem. - Nie zapominaj, że jest nasze. Zastanów  się co mówisz.

- A ja go nie chcę mieć z Tobą wiesz ? - wyszła do ogrodu i siedziała na tym zimnie w samych szortach i koszulce. Rzuciłem krzesłem o ścianę. Uspokoiłem się i dopiero do niej wyszedłem.

- Wiesz, że cię kocham i zrobię dla ciebie wszystko a ty mnie ranisz. Chcesz zabić człowieka, chociaż prosiłaś abym ja tego nie robił. chcesz zabić nasze dziecko. DZIECKO, które oboje kochamy. A to wszystko przez jedną kłótnie. Ty nawet nie chcesz dojść do porozumienia, tylko zachowujesz się jak DZIECKO, które ma humorki. To nie jest rozwiązanie.

- Bo nic nie wiesz, a wtrącasz się w coś co Cie nie dotyczy ! Nawet nie wiesz co zrobiłeś ! Nie masz pojęcia !

- Niby skąd mam mieć kontakty do twojej rodziny?! Tak, chciałem żebyście się pogodzili ale ja nawet nie wiedziałem z jakiego kraju dokładnie jesteś! Nic nie zrobiłem.

- To dlaczego kurwa powiedziałeś, że oni tutaj przyjadą ?!

- Bo tak mnie właśnie kochasz.

- O czym ty mówisz ?!

- Ja tylko blefowałem ,a ty co chcesz zrobić? - Uderzyła mnie mocno w twarz. Złapałem jej ręce i zaciskając wargi, spojrzałem w jej oczy.

- Uspokój. Się. W końcu. Nikt nie przyjeżdża.

- Nie dotykaj mnie gnoju. Rozumiesz ? Między nami koniec.

- Na pewno. - prychnąłem. - Powiedz mi w końcu prawdę. PRAWDĘ. Bo na tajemnicach to my nic nie zbudujemy jak widzisz.

- Nie chcę Cie więcej widzieć. - wyrwała mi się i poszła na górę. Wrzucała do walizek ciuchy. Swoje. Nie te, które jej kupiłem.

- Ale wiesz, że ja cię stąd nie wypuszczę? - oparłem się o drzwi. - Możesz naprawić to co zepsułaś.

- Nie chcę. Nie chcę nic z Tobą naprawiać.

- Monic! - podszedłem do niej i odwróciłem w swoją stronę. - Nie chcę, żebyś mnie zostawiała  bo cię kocham i bez ciebie nie ma mnie. Taka jest prawda, że jeden dzień rozłąki to cała wieczność. Wiesz czego chcę? Jedynie tego, abyś mi zaufała i powiedziała prawdę. Zmanipulowałem, ale i tak to nic nie dało. A ja nie chcę się kłócić. Chcę tylko wiedzieć co cię tak boli.

- Nie będziesz wiedział. To nie jest Twoja sprawa. - zamknęła walizkę.

- Kochanie - przyciągnąłem ją. - Przepraszam.

- Zostaw.

- Nie mogę. Nie będę się też bawił w poetę. Po prostu przepraszam. Zostań.

- Po co ?

- Bo cię potrzebuję.

- I dlatego mną manipulujesz ?! - miała łzy w oczach.

- Przepraszam - otarłem je z policzków. - Nigdy więcej.

- Nie wiesz co przeszłam. Nie miałeś nawet prawa o takim czymś wspomnieć.

- Proszę, nie denerwuj się już. - położyłem dłoń na jej brzuchu.

- Uważam, że potrzebujemy przerwy.

- Uważam, że nie umiem.

- Chcę spać sama.

- Dobrze - westchnąłem. Położyła się na łóżku. Pogłaskałem ją po włosach i wyszedłem.

Kiedy wstałem rano razem z Darcy jadły śniadanie.

- Jak się czujesz mała?

- Dobrze tatusiu.

- A ty? - usiadłem obok brunetki. Wzruszyła ramionami. Zaraz ją uduszę. Westchnąłem i oparłem rękę na jej krześle.

- Co chcesz dzisiaj robić Monic?

- Z Tobą nic.

- Cudownie. - Odłożyła widelec i poszła do kuchni. Oparłem ręce na stole, a na nich głowę. Kogoś. Dzisiaj. Zabiję.

- Mama zła ?

- Tylko trochę.

- Czemu ?

- Eh..nie ważne.

- Co zrobiłeś tatuś ?

- Głupstwo. - Poszło do ogrodu, a po chwili przyniosła jakiegoś kwiatka.

- Idź przeproś mamusię. - Pocałowałem ją w czoło. Nie wiem czy setny raz pomoże. Poszedłem do kuchni. Robiła kawę.

- Nie możesz pić kawy.

- I ?

- Przepraszam. - przytuliłem ją. Stała jak kłoda. Nawet mnie nie objęła, ani nic.

ALE przynajmniej znów nie dostałem w twarz.

- Boże, co mam jeszcze zrobić? Przecież nie chcę dla ciebie źle. Chcę ci pomóc.

- Jak ? Wracając najgorszy koszmar ? Whow, w pomaganiu mi to jesteś zajebisty.

- Powiesz mi co się stało?

- Nie.

- Więc już się nie gniewaj. Przecież nie drążę.

- Powiedziałam, że potrzebuję czasu. Czegoś  nie zrozumiałeś ?!

- Tylko do czego ty chcesz tego czasu? - ja jestem dziś kurwa jak oaza spokoju przy niej. - Gdy wcześniej pytałem o twoich rodziców, nie robiłaś afery. Teraz tylko o nich wspomniałem. Okay, miej czas. Kawy nie pij - wyszedłem z domu. Praca wzywała.

Sms. " Wypiłam kawę " Spokojnie.. jestem bardzo spokojny.

" Na zdrowie"

 " Dzieciak się cieszy"

Wywróciłem oczami i odłożyłem telefon na biurko. No ile tych papierów nagle się zebrało?!

~Louis~

Szefuńcio mnie wezwał do siebie. Ciekawe po co. Jak się po chwili dowiedziałem, miałem mu pomagać w rachunkach. Wkurwiony jak jasna cholera. 

- A Tobie co ? - spytałem wkładając mu długopis w ucho.

- Mi? Monic.

- Uuu.. nie lubi Ciee.

- Uuu zamknij sięę.

- Jesteś niemiły.

- Jestem wkurwiony! Nic tej kobiecie nie zrobiłem, a ona na złość wszystko robi.

- Ciąża, te sprawy.

- Tak, tak. Pewnie. Koszmar życia, ale ona nie powie bo nie.

- Są rzeczy, o których się nie mówi.

- Ale nie trzeba robić afery? Czy ja ją trzymam za włosy i każę się spowiadać?

- Jezu nie wiem, nie jest babą. Chociaż cycuszki to bym chciał.

- Louis - jęknął.- załamujesz mnie. Jak ona z tobą wytrzymuje.

- Zejdź ze mnie bo mi duszno.

- Stańmy się gejami. Ty i ja. Łatwo się dogadamy.

- Spierdalaj, kijem przez szmate Cie nie tknę !

- I czego się drzesz?! Obliczaj t..

- Louis jestem w ciąży - do gabinetu wbiegła Avalon.

- Ciekawe z kim bo ja z Tobą nie spałem.

- Jak przyszedłeś trzy dni temu najebany,

- Jasne. Po pierwsze po trzech dniach to się tego nawet wykryć nie da.

- Louis da - Harry na  mnie spojrzał. - Test możesz zrobić nawet po 24 godzinach od stosunku, ale po tygodniu lepiej się można upewnić.

- Jak jesteś, to usuniesz.

- Co?! - oboje krzyknęli.

- Ja dziecka niańczył nie będę.

- To ja będę sama ale nie usunę. Pojebało cię już do końca? - zła trzasnęła drzwiami.

Wyszedłem za nią.

- Czego ty ode mnie oczekujesz ?

- Niczego - podawała zamówienia.

- Dziewczyno ! - złapałem ją w talii i zmusiłem, żeby na mnie spojrzała.

- Odpowiedziałam. Puść mnie.

- Ja sam jestem jak dziecko. Nie wychowam go. Będzie takim samym debilem jak ja.

- Ja to dobrze wiem. Kocham debila.

- Co ?

- No to.

- Kochasz mnie ?

- Niestety.

- O dzięki wiesz.

- Jak sam stwierdziłeś jesteś debilem.

- Cóż.. wychowasz mnie i dziecko. - delikatnie ją pocałowałem.

- To będzie trudne zadanie - oddała pocałunek i pokręciła głową. - Teraz przepraszam, ale rosół stygnie. - Wróciłem do Harry'ego.

- Gratuluję tatusiu.

- Spierdalaj. Idź sobie pilnuj Monic i się nią zajmij bo Cie nie lubi. - znów wsadziłem mu długopis w ucho.

- Jak mnie nie chce widzieć to jej sprawa,  Tomlinson Kurwa ile ty masz lat! - rzucił we mnie długopisem.

- 27. A co ? - narysowałem mu kutasa na kartce gdzie robił obliczenia.

- Zachowujesz się gorzej niż Darcy i Monic razem wzięte.

- Jesteś Harry Styles i pozwalasz jakiejś przedszkolance wchodzić sobie na głowę ?

czytasz = komentuj

.

Rozdział 15

Na moja córkę krzyczeć?! Siedziała na świetlicy.

- Musimy pogadać - warknąłem.

- O czym Panie Styles ?

- O tym jak pani traktuje moją córkę i inne dzieci.

- Niby jak ?

- Krzyczysz.

- Gdyby Pan miał pod opieką 20 dzieci to tez czasem podniósłby pan głos.

- Ale nie tak.

- Co Pan mi sugeruje ?

- Że pani się wyżywa

- Nie ma pan dowodów !

- Mam.

- Niby jakie. ?

- Wierze dziecku.

- Nie ośmieszaj się nawet.

- Ale mogę też mieć inne dowody i dobrze to wiesz. A dziś tracisz prace.

- Ale to nie ty decydujesz.

- To moje przedszkole

- Moja matka jest dyrektorka.

- Ale przedszkole jest moje. A twoja matka to pionek. - wyszedłem i wróciłem do domu

- Hazz dobrze, ze jestes. Musisz zabrać małą do szpitala! Ma 40° gorączki !

- Darcy - podbiegłem do córki i wziąłem ją na ręce. - Skarbie.

- Tato.. - płakała zgniatając w piąstkach moją koszule.

- Już jestem. Już jedziemy - Monic siedziała z nią na tyłach auta a ja jechałem do lekarza.

- Hazz ona usnęła.

- Obudź ją i coś opowiadaj. - Obudziła Darc kiedy podjechaliśmy na szpital. Od  razu zaniosłem ją na izbę przyjęć.

- Co się stało ? - spytal mnie lekarz.

- Ma wysoką gorączkę. - Podłączyli jej jakieś kroplówki i dali leki.

- Państwo są rodzicami ?

- Tak - patrzyłem na małą.

- Pan wie, że ona ma długotrwałe zapalenie płuc ? 

- Co?! Mówiliście, że angina. Byłem już u lekarza.

- Objawy są podobne, łatwo się pomylić.

- Pomylić? - no zaraz go rozszarpię.

- Panie Styles niech pan się na mnie nie wyżywa bo ja ją pierwszy raz na oczy widzę.

- Na kimś muszę - burknąłem. - No ma zapalenie i co dalej?

- Musi zostać w szpitalu.

- Cudownie.

- Tatusiu.. - moja córeczka patrzyła na mnie przestraszona

- Nic się nie dzieje kochanie.

- Chcę do domku..

- Nie możesz - pocałowałem jej czoło. Zakaszlała. Moje biedactwo Kazałem Monic usiąść i się nie denerwować. Pojechałem do domu po jakieś trzy - cztery zabawki.

Kiedy wróciłem siedziała przy śpiącej dziewczynce.

- Odwiozę cię do domu.

- Nie chcę być w nim sama.

- Musisz się położyć.

- Nic mi nie jest Harry.

- Dobrze.

- Tatuś.. - usiadłem po drugiej stronie jej łóżka.

- Proszę - dałem jej misia.

- Dziękuję tatuś.

- Proszę skarbie.

- Kocham Cie.

- Ja ciebie też maluszku. - Usnęła.

- Powinni państwo już iść.

- Nigdzie nie idę.

- Proszę opuścić salę chorych. Już dawno jest po godzinach odwiedzin

- Gdyby nie wy wcale by tu nie leżała.

- Zaraz zawołam ochornę.

- Hazz chodź.. -szepnęła Monic. Wyszedłem z dziewczyną ze szpitala. Panowała między nami jakaś dziwna atmosfera. Ciągle myślałem o córce. Byłem zły na lekarzy. Gdyby przyłożyli się do tego, nie leżała by w szpitalu. Położyłem dłoń na kolanie dziewczyny.

- Jak się czujesz?

- Normalnie.

- Zrobię ci kolację - pocałowałem jej czoło i poszedłem do kuchni.

- Nie jestem głodna Harry.

- To sobie zrobie - mruknąłem do siebie.

- W przyszłym tygodniu wyjeżdżam Harry.

- Gdzie?

 - Na Węgry.

- Po chole...Do rodziny?

- Ta. Do siostry.

- Ale ona tu przyjedzie,

- Słucham ?

- No przyjedzie tu  rodziną.

- Rozmawiałeś z nimi ?

- tak

- Jakim prawem ?!

- Nie denerwuj się bo nie możesz. Normalnym. Miała być twoja rodzina i moja.

- Nie wierzę ! - poszła na górę. Wróciłem do salonu. Nie wiem o co jej chodzi, ale wolałbym mieć rodzinę niż  nie. Kiedy wróciła na dół szlag mnie trafił. Z dużą torebką była gotowa do wyjścia.

- Nigdzie nie idziesz - zawróciłem ją na kanapę. - Siadaj. Nie wkurzaj się oto, że ich zapprosiłem. Nie każe ci się z nimi godzić. Zrobisz jak chcesz i odeślesz to domu. Ale nigdzie nie pójdziesz. Skończyłem.

- Chcę wyjść. Nie masz prawa mnie tutaj zamykać.

- A ja cię nie wypuszczę. Musisz zachowywać się jak dziecko? Coś się nie spodobało to spakuję zabawki.

- Może  po prostu nie mam ochoty z Tobą przebywać.

- Bo?! No słucham czemu tak nagle nie masz ochoty.

- Bo ty nic nie wiesz, a się wtrącasz w moje życie !

- Nie ma problemu. Powiedz to nie będą przyjeżdzać!

- Nic kurwa nie rozumiesz. - wyszła trzaskając drzwiami. Ughh za chwilę zwariuję. Liam za nią pojechał.

- Harry zgubiłem ją. - usłyszałem jak tylko odebrałem telefon.

- Zajebiście.

- Zniknęła gdzieś obok London Eye

- Zaczekaj to przyjadę - byłem wykończony całym dniem. Darcy w szpitalu, a ona zachowuje sie gorzej niż dziecko. Ciążowe humorki czy co kurwa ?! Pojechałem do przyjaciela i szukaliśmy jej razem. Znalazłem ją z jakąś dziewczyną. Siedziały na ławce i piły gorącą czekoladę Odetchnąłem z ulgą i założyłem na jej ramiona marynarkę. Stanąłem z Liamem dalej, rozmawiając.

- Weźmiesz ją i zabierzesz stąd zaraz dobra? Nie do domu. Do Katherine.

- Nigdzie nie jadę. - powiedziała i wróciła do rozmowy z koleżanką.13:52

- Jedziesz i nie odstawiaj przedstawień. A ja muszę jechać do szpitala, bo dzwonili - zostawiłem ich i pojechałem do Darcy. Powiedzieli mi, że mogę ją wziąć do domu jak się skończy kroplówka.

No i całe szczęście. Boże, druga w nocy.

Znów telefon.

- Halo? - odebrałem cicho.

- Ona poszła gdzieś z  przyjaciółką i powiedziała, żebyś dał jej spokój. I pytała mnie czy zaręczam się z Kath.

- A daj mi święty spokój - rozłączyłem się. Położyłem córeczkę do łóżka i sam się położyłem. I tak nie usnąłem. Cieszyłem się, że Darcy lepiej się czuje. A Monic i tak namierzyłem i do domu sprowadziłem. Nie odezwała się do mnie przez 3 dni.

Jej zabawa już mnie nudziła. Uśpiłem małą.

- Ile ty masz lat co? Siedem czy osiem? Zachowujesz się gorzej niż Darcy.Cisza.

Zaraz mnie coś trafi. I weź miej nerwy przy takiej dziewczynie.

- Albo się odezwiesz, albo spełnię twoją prośbę i rodzice dzisiaj przyjadą tak jak tego pragniesz.

- Chcę usunąć dziecko. 

Rozdział 14

- O co Wam chodzi ?!

- Monic? - Ale miał minę.

- Groziłeś jej i straszyłeś - przekrzywiłem głowę.

- I co ? Wisi mi hajs !

 - I co? I teraz ci kurwa łeb rozwalę - odblokowałem bron.

- Bo ?! Chciałem odzyskać moje pieniądze ?

- Nie miałeś prawa jej straszyć! Pieniądze ci się już nie przydadzą

- A ona miała prawo mnie okraść ?! - nie mogę go dłużej słuchać.

Strzeliłem, a jego ciało upadło. Wróciłem do domu. Zmęczony poszedłem pod prysznic i położyłem się na kanapie. Zamknąłem oczy zasypiając, aby ból głowy przeszedł.

Ale jakoś tu cicho. Za cicho.

- Monic? - podniosłem się.

Nic.

- Cudownie - wziąłem telefon i zadzwoniłem do niej. Gdzie one poszły o tej porze.

- Halo ?

- Gdzie jesteś - poszedłem do kuchni.

- Wyjdź do ogrodu.

 Poszedłem tam szybko. Paliły ognisko i piekły pianki i  kiełbaski. Uśmiechnąłem się przeczesując włosy. Kucnąłem obok córki i pocałowałem ją w czoło. Zdjęła z kijka piankę i mi podała.

- Dziękuje.

- Proszę tatuś. - podbiegła do Monic, która nabiła jej kolejną piankę.

Usiadłem obok brunetki i objąłem ją ramieniem. Podzieliłem się pianką, wkładając ją do jej ust.

- Hazz mam swoją. - powiedziała opierając głowę o moje ramię.

- Kiedyś będziemy tak siedzieli jako małżeństwo a wokół nas gromadka dzieci.

- Kiedyś.. - prychnęła - Za jakieś 8 miesięcy.

- Co?!

- Co Co ? Jestem w ciąży. - zaśmiała się.

- Yyy…jak…co? Przecież ty nie chciałaś przed ślubem.

- Yyy.. a czy to moja wina ?

- No nie, ale się cieszysz.

- A co mam płakać ?

- Nie - uśmiechnąłem się i namiętnie ją pocałowałem.

Teraz trzeba się oświadczyć. Tylko jak Harry..

- Tatuś. - Darcy przyniosła mi kolejną pianke.

- Dziękuję skarbie. Wiesz, że będziesz mieć rodzeństwo?

- Tak.

Uśmiechnąłem sie. Jeju będę tatą.

~Louis~

Też sobie firmę otworzyłem. A co. Gorszy mam być. Wszedłem zmęczony do domu, a tam pełno świeczek. Co to prądu nie ma ? Poczułem ręce na ramionach. Osoba za mną zdjęła mi marynarkę i odwiesiła. Przejechała dłonią po ramieniu, aż do ręki i splotła palce.

- Co ty wymyślasz ?!

- Nie krzycz Lou. Psujesz wieczór.

- Prąd wysiadł ?

- Nie jesteś zabawny.

- Ale ja na serio.

- no nie!

- A.. no okej. - Pociągnęła mnie do salonu, gdzie była kolacja.

- Co ugotowałaś ?

- To co lubisz - wskazała.

- Schabowe ?! - Opadła na krzesło i oparła czoło o dłoń zamykając oczy.

- Boże, Louis jesteś kretynem.

- Ja nie umiem być romantyczny. Przepraszam.

- Wiem, siadaj po prostu - Usiadłem przy stole. W ciszy zjedliśmy kolację. Potem sprzątnęła i zniknęła na górze.

- Ej, a ty gdzie ?

- Chyba pójdę spać wiesz.

- Przepraszam no.. kupiłem wino.

Dobra, zajebałem Stylesowi, ale tego nie musi wiedzieć.

- Louis! - krzyknęła, a potem wybuchnęła śmiechem. - Jesteś idiotą.

- Czemu znowu jestem idiotą ?

- Bo jesteś. Jesteś głupi, nieromantyczny, spontaniczny,nerwowy, porywczy ale chyba cię bardzo lubię.

- Nie widzę problemu. - Westchnęła.

- Mógłbyś mnie po prostu przytulić, a nie krzyczysz do mnie z dołu schodów?

- Zejdź na dół.

- To ty się rusz. - Westchnąłem i jęcząc pod nosem jakieś przekleństwa wszedłem na górę.

- No dziękuję łaskawco.

- Nie denerwuj. - przytuliłem ją. Wtuliła się w mój tors. Ja nie jestem romantykiem. I nigdy nie będę.

~Harry~ 

Wyszliśmy od ginekologa. Wlepiałem wzrok w mojego maluszka na zdjęciu.

- Tatuśku bo pod samochód wejdziesz.

- To jest takie piękne - przyciągnąłem ukochaną i złożyłem na jej ustach pocałunek. Moja słodka.

- Przecież to nie Twoje 1 dziecko.

- Ale ciesze się z niego tak samo jak z pierwszego.

 - Ciesze się, że się cieszysz.

- A może tak małe wakacje co kotku? - otworzyłem jej drzwi od samochodu.

- A co z Darc ?

- Niall aż się rwie. - Uśmiechnęła się.

- Co tylko powiesz Hazz. - Pocałowałem jej skroń i wsiadła do środka. Zająłem swoje miejsce. - A gdzie byś chciała?

- Nie ważne gdzie, ważne, że z Tobą..

- Tak. Ale proszę powiedz.

- Może Cadiz w Hiszpanii.

- Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.

- Dobrze.

- Kocham Cie bardzo.

- A ja ciebie też. Bardzo. - Znów się uśmiechnęła. Zabrałem ją na obiad.

- Liam prosił mnie o pomoc. Lecz ja się nie znam. Który ci się podoba? - pokazałem jej zdjęcia pierścionków.

- Ten.

- Ten? Powiem mu.

- Trochę to dziwne bo dopiero co znalazł nową dziewczynę.

- A czy my jesteśmy długo?

-  Dłużej niż tydzień. - Zakrztusiłem się woda 

- Nie drąż. Chce się oświadczać niech to robi.

- Wybacz. - zajęła się swoją sałatką. Położyłem dłoń na jej kolanie i odetchnąłem z ulgą. Dziwnie się uśmiechała.

- No co?

- Nic nic.

- No powiedz - Cmoknąłem jej policzek.

- Nie musimy wyjeżdżać, żebyś mi się oświadczył.

- Jedziemy na wakacje, a oświadczać...skąd ty wiesz ze ja się będę oświadczał ?

- Domyślam się Harry, nie jestem głupia.

- No dobraaa...Dosłownie będę się dwa razy oświadczał. Uprzedzam.

- co ? Dlaczego?

- Nie wnikaj - usmiechnąłem się. - Wracamy?

- Przy rodzinie raz i raz na wakacjach ?

- Tak.

- Jej, ale jestem mądra. - Zaśmiałem się i wziąłem ją za rękę. Poszliśmy do auta. Zaczęło padać. Jechałem ostrożnie pod przedszkole Darcey. Poszedłem po córeczkę, a Monic czekała w samochodzie.

- Dzień dobry Alice - przywitałem się z opiekunką i wziąłem dziewczynkę.

- Dzień dobry Panie Styles. - uśmiechnęła się do mnie zalotnie.

- Jak tam Darcy?

- Do mamusi. - wtuliła się w moją szyję.

-No to idziemy. Podasz mi jej buty?

- Proszę. - podała mi je trochę za długo dotykając mojej ręki. Wywróciłem oczami i ubrałem małą. 

- Do jutra - Powiedziałem i wyszedłem.

- Mama ! - Darcy strasznie chciała iść do Monic. Otworzyłem auto i podałem jej malutką.

- Cześć kochanie.

- Mamuś - przytuliła się, a później posadziłem ją z tyłu w foteliku i tez wsiadłem, ruszając.

Darcy cały czas trzymała Monic za rękę. W domu zjadła coś i bawiła się z dziewczyną. Zamawiałem hotel.

- Hazz.

- Hmm?

- Darcy powiedziała, że nie chce więcej iść do przedszkola.

- Co znowu - jęknałem. - Darcy! Co ty wymyślasz dziecko drogie?

- Bo ta pani ksycy i mowi, ze jak nie będziemy jeść obiadku to nikt nas nie zabierze z pzedskola.

- Ale mów normalnie kochanie. Krzyczy? Więcej nie będzie, ale musisz chodzić do przedszkola.

- Tato ! Nie pójdę ! Mama mnie nauczy prawda mamusiu ?!

- Hej, hej, hej. - posadziłem ją na kolanie. - Musisz chodzić. Tam masz kontakt z rówieśnikami.

- Ale ja nie chce.

- Ale czemu?

- Bo ta pani be.

- To będzie inna.

- Nie chce tatuś. - zrobiła oczy szczeniaka.

- Ugh...

- Tatku.. - stanęła mi na kolanach, oparła czółko o moje czoło, a rączki położyła mi na policzkach. 

- Dobrze kotuś. Nie będziesz chodzić, ale masz . pomagać . mamie. - pocałowałem jej policzek i wyszedłem. Pojechałem do przedszkola. Jeszcze powinna tam suka być.

Rozdział 13

Więc tego jestem pewien. Czas mija szybko. W drodze do domu zrobiłem zakupy. Myślałem, że babka w aptece szczękę z gleby będzie zbierała jak poprosiłem o 3 paczki prezerwatyw.

Nie rozumiem. Po prostu robię zapas, a tyle starczy na góra trzy tygodnie. Musimy przejść na tabletki czy coś. Chociaż ja to bym chciał dziecko... Nawet jej o tym nie powiem bo się wkurzy tylko. Ma jakieś swoje urojone zasady, że najpierw ślub, a potem dziecko. Więc muszę poczekać lub się oświadczyć. W sumie czemu nie? Ale to musi być coś zajebistego. Podjechałem pod przedszkole i wszedłem na salę. 

- Dzień dobry - zwróciłem się do przedszkolanki

- Dzień dobry Panie Styles. Darcy ! Tata przyszedł.

- Była grzeczna? - spytałem.

- Bardzo. - podeszła do mnie i wzięła mnie za rękę.

- Hej kochanie - pocałowałem czoło dziewczynki.

- Do domu tatuś ! Na obiadek ! - ciągnęła mnie w stronę wyjścia.

- Już idziemy do domku. Do widzenia

- Papa ! - pomachała przedszkolance. Wyszliśmy z przedszkola. Posadziłem ją w samochodzie.

- Co będzie na obiad tato ?

- Nie wiem co mana ugotowała.

- A kiedy pójdziemy na basen tato ?

- A Chcesz dzisiaj?

- Z mamą !

- Dobrze kotku.  - Śpiewała coś wesoło z tyłu. Uśmiechnąłem się i zatrzymałem w garażu domu. Wziąłem córeczkę i zakupy. Weszliśmy do domu. Mała Darcy pobiegła umyć ręce. Poszedłem do kuchni. - Hej królewno - pocałowałem kark brunetki.

- Hej Hazz. Jak było w pracy ?

- Miło, lecz Tęskniłem. -  Położyłem dłoń na jej talii. - Ładna sukienka.

- Dziękuję. Sam mi ją kupiłeś.

- A tak. Być może. Mam dwa pytania. Jedno to czy powiesz mi o swojej rodzinie?

- Pewnie. Od 3 lat nie mam z nią kontaktu

- Dlaczego? - oparłem się o blat zakładając ręce na klatkę.

- Pokłóciliśmy się ja wyjechałam..

- Może czas na zgodę?

- To nie takie łatwe Harry. - westchnęła.

- Dlaczego skarbie ? - chciałem dla niej jak najlepiej.

- Bo oni nie wybaczą mi tego co zrobiłam.

- Co zrobiłaś ?

- Zostawiłam ich.

- Można to naprawić.

- Nie można Hazz.

- Spróbuj.

- Nie chcę Harry.

- Dobrze. Druga sprawa. Czy chcesz coś robić ?

- To znaczy ?

- Praca?

- Nie wiem, a co ?

- Pytam. Może ci się nudzi.

- Opiekuję się domem.

- Ciągle sama w domu. Można to podzielić. Ale nie zmuszam.

- Jeżeli chcesz to mogę pomagać w restauracji..

- Jeżeli ty chcesz. Mogę ci też załatwić prace w przedszkolu Darcy.

- Nie  chcę w przedszkolu. - zarzuciła mi ręce na szyi.

- Nie? A gdzie? - Położyłem ręce na jej biodrach.

- Nie wiem Harry.

- Dobrze.

- Może powinnam iść na studia. - wzruszyła ramionami

- Byłaś. Przecież studiowałaś pedagogikę. - Wtuliła się we mnie.

- Jestem zagubiona Harry

- Kotku - pocałowałem jej włosy - Razem sobie poradzimy.

- Co ja mam ze sobą zrobić ? Wymagałam od Ciebie tyle, a sama jestem beznadziejna..

- Nie jesteś. Coś wymyślimy. Mamy czas.

- Przepraszam...

- Nie masz za co. Darcy jest głodna.

- Chodźcie zjeść - Poszliśmy do stołu. Po obiedzie dałem małej nową zabawkę. - Dla ciebie tez coś mam - Monic podałem pudełko z naszyjnikiem.

- Whow.. Harry jest piękny.. Dziękuję, ale  nie musiałeś.. - przytuliła mnie. Pocałowałem jej skroń.

- Zrobiłam ciasto. - przyniosła jeszcze ciepłą szarlotkę.

- Jesteś cudowna.

- Wcale nie.

- Oj jesteś.

- Harry teraz to ty słodzisz..

- Od tego jestem.

- Wcale nie. - Zapiąłem jej biżuterię na szyi. Idealnie. Odwróciła się i mnie pocałowała.

Oddałem pocałunek z uśmiechem. 

- Fu uuu!

- Darcy ! - Zaśmiała się i połaskotała dziewczynkę.

- Idziemy na basen!

- Jezu nie.. - jęknęła Monic.

- Tak, tak! - pobiegła się ubrać.

- Harry ja nie chce. Idźcie sami.

- Dlaczego nie?

- Dobrze wiesz.

- Nauczę cię pływać.

- A może ja nie chcę ?

- A czemu nie ? 

- Bo nie jest mi to potrzebne

- Przesadzasz. Pływanie to zdrowie.

 - Harry.

- To basenu cię nie wrzucę - wziąłem małą na ręce.

- Mam nadzieję .

- Ha ha ha. Idź z mamą, a ja się przebiorę. - Monic i mała poszły na basen. Przebrałem się i do nich dołączyłem. Siedziały na brzegu grając w łapki. One są takie słodkie. Obie. Jestem szczęśliwy, że Monic z nami jest. Położyłem Darcy na materacu i pływałem obok niej.

Jakoś trzeba rzeźbę robić. Monic jest dzisiaj bardzo smutna. Nie wiem co się z nią dzieje.

Mam wrażenie, że to te wspomnienia z rodziną. Podpłynąłem do niej.

- Co jest słońce?

- A co ma być ?

- Jesteś smutna.

- Wydaje Ci się.

- Nie. Powiedz mi. - oparłem podbródek na jej kolanie.

- Jestem zastraszana.. 

- Słucham?!przez kogo?

- No bo.. Jak jeszcze pracowałam w przedszkolu to..spotykałam się z takim chłopakiem. Wyszło raz tak, że nie dostałam wypłaty i on pożyczył mi 5 tysięcy. Powiedział mi, że on nie potrzebuje i oddam mu jak będę miała. Powiedział mi, że mam 2 dni, albo oddam mu w naturze. 

- Kochanie czemu mi nie powiedziałaś? Przecież ja go zabije.

- Nie wiem. Nie chciałam, żebyś się denerwował.

- Musisz mi mówić takie rzeczy rozumiesz? Powiedz jak on się nazywa.

- Jake Eastwood.

-  Nic ci się nie stanie. Darcy przypłyń do brzegu - zwróciłem się do córki i wyszedłem z wody. Ubrany pojechałem do chłopaków.

- O prosze. Szefuńcio.

- Muszę kogoś zajebać. Znajdzcie mi Jakea Eastwooda.

- I co mamy z nim zrobić ?

- Przyprowadzić do mnie.

- Wedle życzenia. - Usiadłem na fotelu wzdychając. Ava przyniosła mi kawę. W ogóle zatrudniłem ją jako kelnerkę. Niech się do czegoś przyda i da trochę Louisowi żyć.

Katherine i Niall gotują. Ja też jak nie mam roboty papierkowej i jest dobrze. Wypiłem kawę i poszedłem na chwilę do biura. Popatrzyłem na dokumenty. Nic pilnego.Utarg jest co raz lepszy. Mam zamiar otworzyć jeszcze parę restauracji. Niech się biznes rozwija. Monic dba o Menu i wystrój. Zadzwonił mi telefon. Po godzinie spotkałem się z chłopakami za Londynem